De Frankengaarde is een plek omsloten door huizen, als een hofje, maar dan groter. Groen in het midden, bloemperken kruislings doorsneden door twee paden, oplopend in het midden samenkomend in een cirkel. Er zijn mensen samen aan het werk, aan het onderhoud van het groen. Niet mensen van de gemeente, maar de bewoners van de omliggende huizen die elkaar blijkbaar gevonden hebben in het doel hier hun plek van te maken!

Ik ben gekomen om met de bewoners van gedachten te wisselen over het idee van een kunstwerk voor op de middencirkel. Naar aanleiding van dit gesprek komen we tot de conclusie dat ik met de gegevens: de Zon (licht) en zijn Schaduw en de goede samenwerking rond Frankengaarde aan het werk ga.

Tijdens het zoeken naar en schetsen van vormen die deze gegevens met elkaar verbinden kwam ik in m’n hoofd langs het beeld van een veld vol ´tournesol´....zonnebloemen. Al die bloemen met hun “gezicht”naar de zon gedraaid. Een mooi beeld, ook van gezamenlijkheid. Ik ga niet proberen alle stappen vanaf dat vertrekpunt tot de uiteindelijke vorm letterlijk te verklaren. Het zit vooral in het volgen van de beweging van de zon, gevat in één vorm en de zoektocht naar de manier waarop de verschillende bladen met elkaar verbonden moesten worden.

De afzonderlijke vormen lijken op silhouetten van ronde lichamen met een eendachtige kop. Deze komen voort uit eerder door mij ontwikkelde beelden. Door de toepassing ervan in dit beeld worden de bladvormen ´wezenlijker´, ze zijn niet alleen materie. Het verdiept bovendien de dynamiek van de vorm, doordat het element van elkaar ondersteunen eraan is toegevoegd. Het beeld is een rondom vorm: de opeenvolging van platen volgt als het ware het draaien van de zon, de lichtstralen worden plaat na plaat opgevangen. Omdat de platen bij het over elkaar heen “schubben” wat van elkaar af gaan staan, ontstaat telkens op de onderliggende plaat een schaduw. Een continue veranderend spel van licht en schaduw. Mede door de wijze waarop het beeld wordt geplaatst ontstaat straks een noord- en een zuidkant. Het is de bedoeling de aluminium platen van een huid te voorzien, door er met een haakse slijpmachine structuur op aan te brengen, die de platen meer diepte geeft en tegelijkertijd aan het beeld een wat zachter uiterlijk.